Correctie leesles 94

De geschiedenis van Androclus en de leeuw I

 In de Circus Maximus werd een luisterrijk schouwspel van een jacht op wilde dieren voor het volk gegeven. Daar waren veel razende wilde beesten, maar meer nog dan alle andere dieren had één leeuw door zijn driftige en enorme lichaam aller aandacht op zich gericht. Naar binnen was gebracht tussen meer anderen een slaaf van een oud-consul, gegeven voor het beestengevecht; die slaaf had de naam Androclus. Zodra die leeuw hem van een afstand zag, bleef hij plotseling alsof hij zich verbaasde staan en daarna ging hij geleidelijk en rustig alsof hij op onderzoek was naar de man toe. Toen bewoog hij op de manier van gehoorzame honden zacht vleiend zijn staart en drukte zich tegen het lichaam van de man en streelde diens benen en handen, terwijl hij al bijna dood was van angst, zachtjes met zijn tong.
 De man Androclus kwam tussen die vriendelijke gedragingen van dat zo afgrijselijke wilde beest weer bij zinnen, en durfde allengs zijn ogen te openen om naar de leeuw te kijken. Toen, alsof er wederzijds herkenning was ontstaan, had men de man en de leeuw uitbundig verheugd kunnen zien.
 Door die zo wonderlijke zaak werden zeer luide bijvalsbetuigingen van het volk opgewekt en Androclus werd ontboden door Caesar (de keizer) en de reden gevraagd, waarom de zeer gruwelijke leeuw hem als enige had gespaard. Daar / Toen vertelde Androclus een wonderbaarlijk verhaal.