Kox' Coronadagboek

Dag 20 (donderdag 9 april 2020)

Kox: "Eigenlijk hebben we nooit een echte bent gehad. Toen Joop er mee kapte en kapper werd, speelden we daarna in telkens andere combinaties."
Fred: "Ja. En we speelden allerlei soorten muziek, omdat we niet wisten wat we eigenlijk wilden. Bluegrass, jazz, Ierse volksmuziek, blues, rock and roll, Nederlandstalige smartlappen..."
Kox: "We hadden geen eigen geluid, geen oorspronkelijke ideeen. We wilden aandacht."
Fred: "We maakten muziek, omdat we dan aantrekkelijker waren voor de meisjes. Dat hoopten we tenminste. We vonden ons zelf erg interessant. Maar de meiden wisten wel beter... "
Kox: "Helaas. Toch was het een leuke tijd. Ik denk met plezier terug aan de mensen met wie we gespeeld hebben."
Fred: "Herinner je je Ton nog? Als we een optreden deden, moesten we alles opstellen en dan na afloop de rommel ook weer opruimen. Al die loodzware versterkers, al die speakers, instrumenten, snoeren en microfoons."
Kox: "Vooral die versterkers en geluidsboxen waren erg. Daar moest je dan drie trappen mee af, of 100 meter mee lopen."
Fred: "En toen vonden we Ton bereid om roadie te zijn. Hij was sterk, die gast."
Kox: "O ja, Ton. Bulletje Tilteenton, zo noemden we hem. Bleek later prima mondharmonica te spelen."
Fred: "We hadden even zelfs een manager. Cor heette die. Vlotte gozer, leuke kop met krulletjes, kon praten als Brugman, maar ik geloof niet dat hij ooit een optreden of geld voor ons geregeld heeft."
Kox: "Hij had het altijd te druk met meiden versieren. Hij wel. Wanneer wij ons afbeulden op een gammel donker podium, stond hij te smoezen met leuke meiden."
Fred: "Lang heeft dat allemaal niet geduurd, die bentjes. We konden de oefenruimte niet meer betalen en speelden thuis, akoustisch. Unplugged."
Kox: "Toen hebben we pas geleerd muziek te maken, ons instrument goed te stemmen en technisch te beheersen en te luisteren naar elkaar."
Fred: " Ja, en in dezelfde toonsoort en hetzelfde ritme te spelen en zo."
Kox: "Daarvoor was het herrie. Scheuren op de gitaar, veel vervormers en pedalen, versterkers op 10. Heerlijk!"
Fred: "In de huiskamer spelen, op amateurniveau, dat is waar we op zijn uitgekomen. Geen uitverkochte zalen, geen toernee, geen internationale doorbraak. Gelukkig maar, dan waren we allang dood."
Kox: "Ja, van de drank en de drugs. Zoals velen. Nee, wij zijn gezonde ouderen en zingen gezamenlijk 'When I'm Sixty Four'."
Fred: "Terwijl we al vijfenzestig zijn. Onvoorstelbaar!"
Kox: "Op mijn werk, op school zing ik wel eens een liedje. Dan voel ik me stoer, een rock 'n roll animal. Dat gevoel, dat raak je niet kwijt."